Ders 121
"Bağışlamak, mutluluğun anahtarıdır."
Bugün, uzun çalışma sürelerine sevmediğiniz birini düşünerek başlayın. Sizi irite eden, karşılaştığınızda pişmanlık hissedeceğiniz veya aşağıladığınız, hor gördüğünüz biri olabilir.
Onu görmezden gelmeye veya ondan kaçınmaya çalışıyor olabilirsiniz. Öfkenizin hangi şekle büründüğü önemli değil. Muhtemelen onu zaten seçtiniz. Seçtiğiniz kişi çalışmaya uygundur.
Şimdi gözlerinizi kapatın ve onu zihninizde görün. Ona bir süre bakın. Bir şekilde onda bir ışık bulmaya çalışın. Daha önce hiç fark etmediğiniz küçük bir parıltı olabilir. Onun hakkında yarattığınız çirkin resmin içinden parlayan bir kıvılcım bulmaya çalışın. İçinde, derinliklerinde bir ışık görene kadar bu resme bakın. Bu ışığın onu kaplayana kadar yayılmasına izin verin. Işık bu resmi iyileştirecek ve güzelleştirecektir. Bu değişmiş algıya bir süre baktıktan sonra zihninizi dost olarak isimlendirdiğiniz birine döndürün. Daha önce uyguladığınız "düşman" deneyiminde ortaya çıkan ışığı dosta aktarın. Şimdi onu bir arkadaşın da ötesinde algılayın. Çünkü bu ışığın içinde kurtulmuş, kurtarılmış, iyileşmiş ve bütünleşmiş olarak size kurtuluşunuzu gösterecektir.
Sonra, onda gördüğünüz ışığı size sunmasıyla "düşman ve dostun" birleşip, verdiğiniz ışıkla sizi kutsamalarına izin verin. Şimdi onlarla birsiniz ve onlar da sizle bir. Şimdi kendi kendinizi bağışladınız. Bağışlamanın, bağışlamayan zihinlere ve sizin zihninize mutluluk getirmedeki rolünü gün boyunca hatırlayın. Her saat kendinize şunu söyleyin:
"Bağışlamak, mutluluğun anahtarıdır.
Ölümlü, hatalı ve suçlu olduğum rüyasından uyanacağım.
Ve Tanrı'nın mükemmel Evladı olduğumu bileceğim."